Prawica – z dala od PiS

Motto: “Bądźcie tak rewolucyjni jak nauka i tak konserwatywni jak tabliczka mnożenia” – Calvin Coolidge

W blogosferycznym – internet to dziś nie tylko zabawa dla dzieciaków, pamiętają o tym nawet niepoważni politycy – sporze o politykę PiS padają mocne słowa. Wydaje się, że to wręcz wojna cywilizacyjna, w konsekwencjach podobna do Kulturkampfu: albo partia Kaczyńskiego “odzyska Polskę” albo liberalne elity pogrążą kraj do cna; porównanie do Targowicy to wyłącznie epitet ale jakże wymowny dla zobrazowania poziomu emocji targających jego stronami.

W tym sensie diagnoza o kompromitacji Trzeciej Rzeczypospolitej i konieczności odbudowania państwowości w oparciu o bliżej niesprecyzowaną IV RP jest wyrazistym i chwytliwym hasłem zbudowanym na stosunku do patriotyzmu, wartości, braku zgody na nieprawidłowości ostatnich 15 lat. Z jednej strony bracia Kaczyńscy, dzielnie opierający się układowi, z drugiej liberalny establiszment wspierany przez “Gazetę Wyborczą”, która pod płaszczykiem modernizacji społeczeństwa stoi na straży interesów grupowych elit finansowych i piewców nowoczesności rozumianej jako przyzwolenie na dewiacyjne zachowania, kpiąc niemiłosiernie z wszystkiego co najświętsze dla polityków PiS i ich wyborców.

Co ciekawe częstokroć osią sporu jest dychotomia prawica-lewica, podział, który zgodnie z wyznawaną jeszcze 10 lat temu (i oczywiście błędną) teorią neokonwergencji miał zginąć śmiercią naturalną. Prawica rząd Kaczyńskiego popiera, popiera też prezydenta Kaczyńskiego; lewica oczywiście go zwalcza i ośmiesza, zarzuca klerykalizację życia publicznego, nazywa szkodliwym dla Polski i jej obrazu na scenie międzynarodowej. Znaczy się: każdy kto na prawicy, Kaczyńskich popierać musi, bo jeśli nie – ląduje na lewicy.

Nie będę ukrywał, że podział taki irytuje mnie wprost niewymownie. Za braćmi Kaczyńskimi nigdy nie przepadałem, aczkolwiek biorąc pod uwagę trzeźwą postawę w poprzedniej kadencji Sejmu sądziłem, że najgorszy okres w politycznym życiu mają daleko za sobą. Nie wątpiłem (naiwnie), że po wyborach dojdzie do sojuszu z PO, że prezydentura Lecha Kaczyńskiego nie będzie dużo gorsza od Tuskowej (na którego głosowałem – całkowicie świadom jego ograniczeń i słabości). Rozczarowałem się dość poważnie, ale nie w tym rzecz – do szokujących zwrotów w polityce zdążyłem się przyzwyczaić, zaś po wyborach z września 1993 r. oraz wygranej Kwaśniewskiego w 1995 r. nic nie jest w stanie mnie powalić.

Podział ten uważam za szkodliwy, nieprawdziwy i oczywiście prowadzący do dalszego zaciemniania polskiej polityki. Skompromitowana lewica spod znaku SLD (oraz popłuczyny w postaci partii Borowskiego oraz UL czy też UP) potrzebuje takiej etykietki, albowiem znają genetyczną niechęć Polaków do pojęcia “prawica”. Kaczyńscy chętnie z niej korzystają w nadziei, że dzięki temu uda się wznieść mur odgradzający od hord dzikiej acz skompromitowanej lewicy. Ręka rękę myje.

Rzecz w tym, że ani polityka Kaczyńskich, ani nawet ich deklaracje nie mają nic wspólnego z realizacją postulatów, które można uznać za choćby częściowo prawicowe. Nie jest bowiem elementem prawicowego programu lustracja, która może oznaczać co najwyżej antykomunizm (aczkolwiek antykomunizm to jeszcze nie prawica), nie warunkuje prawicowości także lekki zamordyzm oznaczający de facto
etatyzm. Nie stanie się premier Kaczyński prawicowcem dążąc do większej kontroli nad mediami, aczkolwiek za te kroki powinna mu podziękować lewica, która może stroić się w szmatki zwolenników wolności i wolnego słowa. Nawet sprzeciw wobec propagandy homoseksualnej – jakkolwiek będący reakcją na wypełnianie programu lewicowego osieroconego przez klasę robotniczą nowymi hasłami – nie oznacza prawicowości; homoseksualistów, Żydów, gitowców nienawidzili także za Gomułki i za Chruszczowa, zatem trudno mówić o szczególnej prawicowości tych poglądów.

Nie będę odsyłał naszych łże-prawicowców do klasyki prawicowej literatury, wszakże tomiszcza Kisiela grube są i można nie mieć czasu na ich wertowanie, nie mówiąc o trudnym języku Smitha i Locke (może bon mot Coolidge’a, który posłużył mi jako motto na dziś wystarczy). Nie będę pytał dlaczego w skład prawicowego rząd wchodzi partia, której przywódca w czasie kampanii twierdził “to my jesteśmy lewicą”, partia, której program ogranicza się do łupiestwa, popierania nieróbstwa i grabieży. Nie będę śmiał się z wicepremiera, którego prawicowość zwiodła na manowce tandetnego podlizywania się maturzystom. Nie chce mi się nawet po raz kolejny rozszyfrowywać skrótu PiS jako Populizm i Socjalizm…

Prawica to nie klerykalizm, nawet w oportunistycznym, Kaczyńskim wydaniu. Zresztą ci co znają Kaczyńskich dłużej wiedzą, że są oni pod tym względem mocno wstrzemięźliwi, a że obecnie audycje w Radiu Maryja się po prostu opłacają – głupi by nie skorzystał. Zwykły koniunkturalizm i wykorzystywanie Kościoła. Prawicowy rząd nie daje zgody na demontowanie samorządu i zastępowanie go posłusznymi radami narodowymi, nie podejmuje wojny z kim się da i kiedy się da – z adwokatami, dziennikarzami, inwestorami, diabli wiedzą z kim jeszcze. Rząd prawdziwie prawicowy nie stara się przeprowadzić rewolucji, wywrócić zastanego porządku, zastąpić go swoim porządkiem.

Ostatnie 16 lat III RP nie są zmarnowanym czasem, nie da się tak powiedzieć nawet o przydługiej kadencji Aleksandra Kwaśniewskiego. Wejście do NATO to niewątpliwy sukces, obiektywnym sukcesem jest także wejście do Unii (sceptycznie powiem, że na ostatnie jej lata – będę się upierał, że najdalej za 15 lat twór ten się rozpadnie). Sukcesem są dobre stosunki z sąsiadami Polski, wolne media, bogacenie się społeczeństwa, otwieranie się na świat, boom edukacyjny. Prawicowiec potrafi to dostrzec, docenić, nie odrzuca bowiem zmian, nie sprzeciwia się im na ślepo. Są problemy, które czekają na rozwiązanie (i na pewno należy do nich lustracja, o czym świadczą przypadki Zyty Gilowskiej oraz ks. Czajkowskiego), ale u licha, dlaczego mieliby się za to brać ludzie pokroju Antoniego Maciarewicza?

Dlatego też prawdziwy prawicowiec nie będzie popierał polityki PiS oraz Jarosława Kaczyńskiego, nie pozwoli bowiem na ośmieszanie Polski, nie da sprowadzić tego pojęcia do rangi kabaretowego zawołania na człowieka przygłupiego, zacietrzewionego, zamkniętego na argumenty. Dlatego prawica trzyma się i będzie się trzymała z dala od Prawa i Sprawiedliwości, wytykając etatyzm, zamiar zawładnięcia mediami, łupienie stanowisk, popieranie lewicowej organizacji u steru władzy, instrumentalne posługiwanie się Kościołem i religią.