Pomroczność jasna

Tak, przyszedł czas, aby zmarnować troszkę czasu i Waszych oczu i przyjrzeć się raportowi dot. likwidacji WSI.

Pierwsza sprawa: potwierdziły się wcześniejsze przypuszczenia, że Macierewicz za żadne skarby świata nie wypuści z ręki żadnego jokera. Ujawnienie paru nazwisk dziennikarzy, w tym gwiazdy “Dziennika Telewizyjnego” (wiedzę tę sączono nam od paru tygodni) jest smakowite, aczkolwiek tym, którzy marzyli o ujrzeniu tam nazwisk Lisa i Żakowskiego przyszło obejść się ze smakiem.
Chodzili wokół Szmajdzińskiego? Wolne żarty – a wokół kogo mieli chodzić? A tak, na tapecie był Kaczyński, ale – to moja luźna uwaga – niedługo się okaże, że nawet w Dallas strzelali do Kaczyńskiego, ale przypadkiem trafili w Kennedy’ego.

Miały być fakty, a jest zlepek plotek; miały być nazwiska przestępców – a tymczasem wymieniono nazwiska ludzi, którzy przestępstw na pewno nie popełnili. Mówiąc słowami ministra, który się ostatnio w moich oczach strasznie skompromitował (no nie będzie już moim Numero Uno po odejściu Radka – chyba zaangażuję się uczuciowo w Ujazdowskiego, on przynajmniej posłuje z Wrocławia, jak ongiś Kisiel…) “ten raport już nikogo nie zabije”.

Tyle co się udało to show: wielka premiera na www.prezydent.pl, podniosły nastrój oczekiwania i… wielka wysiadka prezydenckiego serwera, który nie wytrzymał obciążenia. (A może to był kolejny spisek służb?) No i ględzenie gadających głów w telewizji, jakiś felietonik odwalony na kolanie, troszkę poruszenia w blogosferze, w sumie standardzik.
Generalnie cieszy się chyba głównie zespół “Misji specjalnej”, która będzie miała scenariuszy na kolejnych 101 odcinków, a że mają wiernych ględźwiów w postaci prof. Zylbertowicza oraz dr Wojtka Sawickiego (nb. mojego kolegi z ogólniaka – sympatyczny gość, ale niezły nawiedzeniec to on był zawsze). Pewnie cieszą się też smutni panowie, bo raport nie wnosi nic nowego, nie ma żadnego przełomu, nie ma żadnych ciekawych afer. Nikt nie został aresztowany, zatrzymany, nie ma żadnej konferencji prasowej z pogróżkami.

Z taką robotą minister Macierewicz nie utrzymałby się w żadnej prywatnej firmie. Gdyby szef kazał mu opracować materiał na jakiś temat i dostał takie bzdury – szybki lot na bruk murowany. Ale przecież nie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.
(Tu mała dygresja: jestem ciekaw na ile Kaczyńscy stali się już zakładnikiem demonicznego Antoniego, czy nie jest tak, że Pan Likwidator z racji swojej “porażającej wiedzy” nie mógłby wpływać na pewne decyzje premiera i prezydenta, umiejętnie sterując emocjami i dozując strach? Przykład niedawnej dymisji w Kancelarii jest dość wymowny…)

Handel bronią? Jakieś ciemne interesy? Hohoho – no faktycznie, zbrodnia stanu dosłownie. Ale – podkreślę to jeszcze raz – jeśli popełniono przestępstwa, to gdzie jest minister sprawiedliwości i jego deklaracje, że “ci panowie już nigdy-przenigdy”?

Dobra, dość tego znęcania się nad raportem i jego twórcami. Zamiast podsumowania: kilka słów bolesnej prawdy. Mocne ale szczere i – coraz częściej się obawiam – niebezpiecznie prawdziwe.

Tagi: media

• 18/02/2007
• polityka, przemyślenia
• 25 comments